«Δεσποινίς δικηγόρος»

Μετά την τεράστια επιτυχία του «Αγαπητικού της βοσκοπούλας», που όμως δεν μπόρεσε να υπερκαλύψει τα τεράστια έξοδα παραγωγής της, η «Ολύμπια φιλμ» του Δαδήρα γύρισε μια τρίτη ταινία. Ήταν η «Δεσποινίς Δικηγόρος», βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Θ. Συναδινού, ο οποίος υπέγραφε και την κινηματογραφική διασκευή του.

Το σενάριο ήταν αρκετά παρωχημένο ακόμη και για την εποχή του (μιλώντας για την Αθήνα και όχι για την επαρχία) παρουσιάζοντας τη νεαρή δικηγόρο ως μια νευρωτική γεροντοκόρη, που στο τέλος θα υποκύψει στον έρωτα. Έτσι περιέγραφε περιληπτικά ο Συναδινός την υπόθεση του θεατρικού έργου το 1929, εν όψει της πρεμιέρας του στο θέατρο «Κυβέλης», παραδεχόμενος ότι κινδύνευε να έρθει αντιμέτωπος με την οργή των φεμινιστριών της εποχής:
«Ως φοιτήτρια εθριάμβευσε. Επήρε το δίπλωμά της με άριστα. Εξέδωκε ακόμη και μελέτας επιστημονικάς. Ως επιστήμων όμως ενικήθηκε. Και ενικήθηκε όχι από τους αρσενικούς συναδέλφους της, αλλ’ από την φύσιν της. Τον ίδιον της τον εαυτόν. Η γυναίκα, με την ωραίαν αδυναμίαν της, με τα εν επιφυλακή δάκρυά της, με την λανθάνουσαν κοκετταρίαν της, έφαγε την επιστήμονα. Και έτσι εκεί που ούτε λόγο ήθελε ν’ ακούση για γάμο, βρίσκεται στο τέλος αρραβωνιασμένη με δύο.
Απέναντι του παραστρατημένου αυτού είδους της γυναίκας, η οποία εφιλοδόξησε να μεταχειρισθή το δίπλωμα του Πανεπιστημίου ως όπλον φονικόν εναντίον αυτής της φύσεως, ετοποθέτησα δύο άλλους γυναικείους τύπους: την μητέρα της, που είνε η εκπρόσωπος της στενοκεφαλιάς και οπισθοδρομικότητος, μέσα στις οποίες έως προ ολίγων χρόνων ακόμη εζούσε η Ελληνίδα, και την εξαδέρφη της, που την ζωήν την αντελήφθηκε ως ένα σύντομο τραγούδι και τίποτε περισσότερον. Ανάμεσα στους τρεις αυτούς γυναικείους τύπους προβάλλει και κινείται, χωρίς όμως και να λαμ­βάνη μέρος καθόλου στην υπόθεσιν του έργου, ο ισορροπημένος τύπος της γυναίκας».

Τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν στις αρχές Φεβρουαρίου 1933. Όλα ήταν εσωτερικά και πραγματοποιήθηκαν στο στούντιο της εταιρίας στους Αμπελοκήπους, που βέβαια ουδεμία σχέση είχε με εκείνο της τουρκικής «Ιπέκ φιλμ». Ωστόσο, διέθετε 30 ηλεκτρικούς προβολείς έντασης 4.000 έως 7.000 κηρίων ο καθένας, φωτιστικά μηχανικά τρικ για την παραγωγή ηλιακού φωτός και φωτός υπαίθρου, μηχανές λήψης κλάινγκ κλπ.

Πρωταγωνιστούσαν γνωστά ονόματα της Εθνικής Σκηνής και του Ελεύθερου Ελληνικού Θεάτρου. Τη «δεσποινίδα δικηγόρο» υποδύθηκε η Μιράντα Θεοχάρη, που είχε ερμηνεύσει πρώτη τον ίδιο ρόλο και στο θέατρο τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Πλάι της βρίσκονταν οι: Σαπφώ Αλκαίου, Ζωζώ Νταλμάς, Μαρία Θέκλα Παπαγεωργίου, Μαρία Ραυτοπούλου, Γοργώ Λούη, Ν. Παπαγεωργίου, Χρήστος Ευθυμίου, Αρώνης, Καρούσος, Χρυσομάλλης, Δεστούνης, Χατζηπέτρος κ.ά.
Η Μιράντα Θεοχάρη σε σκηνή της ταινίας

Η σκηνοθεσία έγινε από τον Πέλο Κατσέλη, οπερατέρ ήταν ο Χαντς Αντράσιν από τη Γερμανία, το ντεκόρ κατασκεύασε ο Τ. Μπακόπουλος, ενώ μακιγιέρ ήταν ο Κ. Παπαδόπουλος. Η φωνητική εγγραφή της ταινίας έγινε στη Βιέννη με το σύστημα Μούβιτον.

Η «Δεσποινίς Δικηγόρος» ξεκίνησε να προβάλλεται στον κινηματογράφο «Παλλάς» της Αθήνας και στα «Ηλύσια» της Θεσσαλονίκης στις 17 Απριλίου 1933, χωρίς ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία. Ως «Δικηγορίνα» προβλήθηκε στις Σέρρες τον Αύγουστο του 1933 («Έσπερος») - πιθανόν και σε άλλες πόλεις.

* * *
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ
Οι γυναίκες δικηγόροι ήταν ένα σχετικά καινούριο φαινόμενο την εποχή εκείνη. Αν και οι γυναίκες φοιτούσαν στη Νομική Σχολή επί πολλά χρόνια, η πρώτη Ελληνίδα που όντως εργάστηκε ως δικηγόρος, ήταν η Ελένη Καρύδη, η οποία έλαβε την άδεια το 1926 και διατηρούσε γραφείο στη Στοά Ορφανίδου αριθμός 13. Σε συνέντευξή της το 1932 η Καρύδη παραδεχόταν πως, όταν πρωτοβγήκε στο επάγγελμα, όχι μόνο δεν γνώρισε ιδιαίτερες δυσκολίες, αλλ’ αντιθέτως «άλλοι από περιέργεια, άλλοι γιατί ήσαν ξενοθρεμμένοι και μια δικηγορίνα δεν τους πολυέκανε παράξενη εντύπωση, μου έφεραν δουλειές». Συγκρίνοντας την υπόθεση του έργου με την πραγματικότητα, όπως τη μετέφερε η πρώτη Ελληνίδα δικηγόρος, αντιλαμβανόμαστε πόσο αρνητικά προκατειλημμένος ήταν ο Συναδινός.

Πηγές:
Δημοσιεύματα των εφημερίδων Η Βραδυνή (Ιανουάριος 1933), Πατρίς (Ιούλιος 1929), Πολιτεία (Φεβρουάριος 1933), αλλά και αναφορές στο βιβλίο του Βασίλη Ι. Τζανακάρη, ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ & Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ εις την «καλλίστην πόλιν» των Σερρών, από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι το λυκόφως του 20ου, έκδοση περιοδικού ΓΙΑΤΙ, Σέρρας, 2003.

ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: «Στα κύματα του Βοσπόρου»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου